Por fin mi antología de literatura galego-portuguesa...
Y el gran poema de Meendinho visitándome desde el pasado, desde el día en el que imaginé que yo estaba en la isla. Era muy pequeña, y la espera aparecía repetida.... atendendo.... atendendo.....
La muerte como el final. El amigo nunca va a llegar...... Absoluta desesperación al descubrir la verdad.... irremediable.... inalterable......
Sedia-m´eu na ermida de San Simión
e cercarin-mi-as ondas que grandes son.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!
Estando na ermida, ant´o altar
cercarin-mio-as ondas grandes do mar.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!
E cercaron-mi-as ondas que grandes son:
non ei barqueiro nen remador.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!
E cercaron-mi-as ondas do alto mar:
non ei barqueiro nen sei remar.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!
Non ei barqueiro nen remador
morrerei fremosa no mar maior.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!
Non ei barqueiro nen sei remar
morrerei eu, fremosa, no alto mar.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!
Meendinho
Bajo efecto placebo
Hacia el infinito...
viernes, 4 de abril de 2008
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)

No hay comentarios:
Publicar un comentario