Bajo efecto placebo

Hacia el infinito...

viernes, 4 de abril de 2008

Atendendo..... atendendo....

Por fin mi antología de literatura galego-portuguesa...
Y el gran poema de Meendinho visitándome desde el pasado, desde el día en el que imaginé que yo estaba en la isla. Era muy pequeña, y la espera aparecía repetida.... atendendo.... atendendo.....
La muerte como el final. El amigo nunca va a llegar...... Absoluta desesperación al descubrir la verdad.... irremediable.... inalterable......


Sedia-m´eu na ermida de San Simión
e cercarin-mi-as ondas que grandes son.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!

Estando na ermida, ant´o altar
cercarin-mio-as ondas grandes do mar.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!

E cercaron-mi-as ondas que grandes son:
non ei barqueiro nen remador.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!

E cercaron-mi-as ondas do alto mar:
non ei barqueiro nen sei remar.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!

Non ei barqueiro nen remador
morrerei fremosa no mar maior.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!

Non ei barqueiro nen sei remar
morrerei eu, fremosa, no alto mar.
Eu atendendo´o meu amigu´!
Eu atendendo´o meu amigu´!

Meendinho

No hay comentarios: